Matsya Purana — The Strategy to Defeat Tāraka: Pārvatī’s Birth, Shloka 15
तेभ्यः स्थूलैस्तैः पुराणैः प्रतीतो भूतं भव्यं चैवमुद्भूतिभाजाम् भावे भावे भावितं त्वा युनक्ति युक्तं युक्तं व्यक्तिभावान्निरस्य इत्थं देवो भक्तिभाजां शरण्यस् त्राता गोप्ता नो भवानन्तमूर्तिः //
tebhyaḥ sthūlaistaiḥ purāṇaiḥ pratīto bhūtaṃ bhavyaṃ caivamudbhūtibhājām bhāve bhāve bhāvitaṃ tvā yunakti yuktaṃ yuktaṃ vyaktibhāvānnirasya itthaṃ devo bhaktibhājāṃ śaraṇyas trātā goptā no bhavānantamūrtiḥ //
ด้วยปุราณะอันกว้างใหญ่เหล่านั้น พระองค์ทรงเป็นที่รู้จัก—ผู้ทรงครอบคลุมทั้งอดีตและอนาคตแก่สรรพสัตว์ผู้บังเกิดขึ้นทั้งปวง เมื่อระลึกภาวนาพระองค์ในภาวะแล้วภาวะเล่า จิตย่อมผูกประสานกับพระองค์ และด้วยวิจารณญาณอันถูกต้อง ย่อมสลัดทิ้งความยึดติดในความเป็นตัวตนอันจำกัดครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้น ข้าแต่เทพผู้เป็นที่พึ่งของผู้ภักดี พระองค์ทรงเป็นผู้กอบกู้และผู้พิทักษ์ของเรา—อนันตมูรติ ผู้มีรูปไม่สิ้นสุด।
FAQs
It presents the Lord as the one who comprehends past and future for all beings that arise, implying sovereignty over cycles of origination and cosmic change (including pralaya), though it focuses more on spiritual knowledge than flood-narrative details.
It frames Purāṇic study and contemplation as a means to right discernment—reducing ego-bound “individuality” and cultivating devotion—supporting dharmic governance and household life through humility, protection of others, and reliance on the Supreme as ultimate refuge.
No direct Vāstu or iconographic rule is stated; the ritual takeaway is devotional contemplation (bhāvanā) and taking refuge in the Lord of infinite forms—an inner discipline that complements external rites described elsewhere in the Matsya Purāṇa.