Shloka 3
प्रियो बहुतमश्चासं नर्तको गीतकोविद: । आचार्यवच्च मां नित्यं मन्यते दुहिता तव,अर्जुनने कहा--राजन्! मैं बहुत समयतक आपके रनिवासमें रहा हूँ और आपकी कन्याको एकान्तमें तथा सबके सामने भी (पुत्रीभावसे ही) देखता आया हूँ। उसने भी मुझपर पिताकी भाँति ही विश्वास किया है। मैं नाचता तो था ही, गानविद्यामें भी कुशल हूँ, अतः उसका मेरे प्रति बहुत अधिक प्रेम रहा है, किंतु आपकी पुत्री मुझे सदा आचार्य (गुरु) की भाँति मानती आयी है
arjuna uvāca | priyo bahutamaścāsaṃ nartako gītakovidaḥ | ācāryavac ca māṃ nityaṃ manyate duhitā tava |
อรชุนกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ข้าได้พำนักอยู่ในวังของพระองค์เป็นเวลานาน และได้มองพระธิดาทั้งในที่ลับและต่อหน้าผู้คนด้วยความรู้สึกดุจบุตรต่อบิดาเสมอ ข้าเป็นนักรำและชำนาญในศิลปะแห่งบทเพลง จึงเป็นที่รักยิ่งของนาง แต่พระธิดาของพระองค์ก็มองข้าเป็นอาจารย์ (ครู) อยู่เสมอ”
अजुन उवाच
Educational Q&A
Arjuna emphasizes ethical boundaries and propriety: even when affection and closeness exist, the relationship must be framed correctly—here as that of teacher and student—so that conduct remains dharmic and beyond suspicion.
In the Virāṭa court context, Arjuna explains his position and relationship with the king’s daughter: he is known as a dancer and musician, was dear in the household, but the princess consistently regards him as an ācārya, underscoring a respectful, non-romantic bond.