एतेषां बाहुवीर्येण अस्माकं विजयो मृधे । एवं सर्वे सहामात्या: कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् । प्रसादयामो भद्र ते सानुजं पाण्डवर्षभम्,इन पाण्डवोंके ही बाहुबलसे संग्राममें हमारी विजय हुई है; इसलिये वत्स! तुम्हारा भला हो। हम सब लोग मन्त्रियोंसहित चलकर पाण्डवश्रेष्ठ कुन्तीपुत्र युधिष्ठिरको उनके छोटे भाइयोंसहित प्रसन्न करें
virāṭa uvāca | eteṣāṃ bāhuvīryeṇa asmākaṃ vijayo mṛdhe | evaṃ sarve sahāmātyāḥ kuntīputraṃ yudhiṣṭhiram | prasādayāmo bhadra te sānujaṃ pāṇḍavarṣabham ||
ด้วยกำลังแขนของวีรชนเหล่านี้เอง ชัยชนะในสนามรบจึงเป็นของเรา เพราะฉะนั้น ลูกเอ๋ย ขอความสวัสดีจงมีแก่เจ้า มาเถิด เราทั้งปวงพร้อมด้วยเสนาบดีทั้งหลาย จงไปขอความเมตตาโปรดปรานจากยุธิษฐิระ โอรสแห่งกุนตี—ผู้ประเสริฐยิ่งในหมู่ปาณฑพ—พร้อมด้วยอนุชาของเขา
विराट उवाच
A righteous ruler acknowledges the true source of success and responds with gratitude and humility. Virāṭa credits the Pāṇḍavas’ valor for victory and chooses the ethical course—seeking Yudhiṣṭhira’s goodwill with his ministers—rather than claiming glory for himself.
After the battle in which Virāṭa’s side prevails due to the Pāṇḍavas’ prowess, King Virāṭa speaks and proposes that everyone, including the royal ministers, go to Yudhiṣṭhira (with his younger brothers) to please him and secure harmonious relations.