दुर्योधनं विकर्ण च सनागमिव यूथपम् | प्रभग्नमब्रवीद् भीतं राजपुत्रं महाबल:,उसीने कृपाचार्य, द्रोणाचार्य, अश्वत्थामा, कर्ण, भीष्म और दुर्योधन--इन छहों महारथियोंको अपने बाणोंसे मारकर युद्धसे भगा दिया। वहाँ जैसे यूथयति गजराज अपने झुंडके हाथियोंसहित भागा जाता हो, उसी प्रकार दुर्योधन और विकर्ण आदि राजपुत्र भयभीत होकर भागने लगे; तब उस महाबली देवपुत्रने दुर्योधनसे कहा--
uttara uvāca |
duryodhanaṁ vikarṇaṁ ca sanāgam iva yūthapam |
prabhagnam abravīd bhītaṁ rājaputraṁ mahābalaḥ ||
ครั้นทุรโยธนะและวิกรรณะถูกตีแตก พากันหนีด้วยความหวาดกลัวดุจช้างจ่าฝูงที่หนีไปพร้อมโขลงของตน นักรบผู้มีกำลังยิ่งนั้นจึงกล่าวแก่ราชกุมารผู้ตระหนก
उत्तर उवाच
The verse highlights the ethical contrast between true strength and mere status: in war, arrogance collapses when confronted by superior valor, and fear reveals the limits of pride. It also underscores kṣatriya-dharma ideals—steadfastness and composure—by depicting the shame of panic-driven flight.
After being routed, Duryodhana and Vikarṇa flee in fear, compared to a leading elephant retreating with its herd. At that moment, a mighty warrior addresses the frightened prince, setting up the next speech/action in the episode.