Mahabharata — Virata Parva, Shloka 32
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
अटब्यां दुर्गकान्तारे सागरे गहने गिरौ । ये स्मरिष्यन्ति मां राजन् यथाहं भवता स्मृता
aṭabyāṃ durgakāntāre sāgare gahane girau | ye smariṣyanti māṃ rājan yathāhaṃ bhavatā smṛtā ||
ข้าแต่พระราชา ไม่ว่าในป่า ในถิ่นทุรกันดารอันน่าหวาดหวั่น ในท้องสมุทร ในสถานที่ลึกและยากเข้าถึง หรือบนภูเขา—ผู้ใดระลึกถึงเราเช่นเดียวกับที่ท่านระลึกถึงเรา ผู้นั้นจักประจักษ์ว่าเราสถิตอยู่ใกล้
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the power of mindful remembrance of a trusted guide: in any extreme danger—forest, wilderness, sea, deep places, or mountains—calling to mind the helper in the right spirit becomes a means of receiving support and protection.
Vaiśampāyana addresses a king and assures him that just as the king has remembered (invoked) him, so too anyone who remembers him in perilous circumstances will be met with his presence/help—an assurance of reliable aid when properly called upon.