Shloka 20
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
दुर्गात् तारयसे दुर्गे तत् त्वं दुर्गा स्मृता जनै: । कान्तारेष्ववसन्नानां मग्नानां च महार्णवे
durgāt tārayase durge tat tvaṁ durgā smṛtā janaiḥ | kāntāreṣv avasannānāṁ magnānāṁ ca mahārṇave
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้พระแม่ทุรคา พระองค์ทรงช่วยสรรพชีวิตให้พ้นจากภยันตราย; เพราะฉะนั้นชนทั้งหลายจึงระลึกถึงพระองค์ด้วยนามว่า ‘ทุรคา’ พระองค์ทรงเป็นผู้กู้ภัยแก่ผู้ตกทุกข์ในพงไพรอันไร้หนทาง และแก่ผู้กำลังจมในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames Durgā as the divine refuge who ‘ferries across’ those trapped in extreme danger—whether in wilderness or ocean—highlighting the ethical posture of seeking protection through remembrance and devotion when human strength fails.
Vaiśampāyana recites a praise of Durgā, explaining her epithet ‘Durgā’ by her function: she saves beings from durga—hard-to-cross संकट—illustrated through images of being lost in forests or drowning in the sea.