धनंजयस्य आश्वासनम्
Dhanaṃjaya’s Reassurance and the Opening Engagement
जनमेजय! जैसे वसन्तके प्रारम्भमें वनके फ़ूलोंकी मनोहर सुगन्न्ध सब ओर फैलने लगती है, उसी प्रकार दिव्य मालाओंकी पुण्यमय गन्ध वहाँ सब ओर छा गयी ।। तत्र रत्नानि देवानां समदृश्यन्त तिष्ठताम् आततपत्राणि वासांसि स्रजशक्ष॒ व्यजनानि च,उन विमानोंमें बैठे हुए देवताओंके रत्न, छत्र, वस्त्र, मालाएँ और चँवर आदि स्पष्ट दिखायी दे रहे थे
Vaiśampāyana uvāca: Janamejaya! yathā vasantasya prārambhe vane puṣpāṇāṃ manoharā sugandhiḥ sarvato vistarati, tathā divya-mālānāṃ puṇyamayī gandho 'pi tatra sarvato vyāptā. Tatra devānāṃ tiṣṭhatāṃ ratnāni samadṛśyanta; ātata-patrāṇi vāsāṃsi srajaś ca vyajanāni ca.
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้ชนเมชยะ! ดุจเมื่อย่างเข้าสู่ฤดูวสันต์ กลิ่นหอมอันรื่นรมย์ของดอกไม้ในพงไพรแผ่ไปทุกทิศ ฉันใด กลิ่นหอมอันเป็นมงคลจากพวงมาลัยทิพย์ก็อบอวลปกคลุมสถานที่นั้นโดยรอบฉันนั้น ที่นั่นแล เหล่าอัญมณีของเทพผู้ประทับบนวิมานปรากฏชัด พร้อมทั้งฉัตร เครื่องนุ่งห่ม พวงมาลัย และพัดหางจามรีเป็นต้น”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how divine presence is recognized through auspicious signs—fragrance, radiance, and orderly splendor—suggesting that purity (puṇya) manifests outwardly as a sanctifying atmosphere.
Vaiśampāyana describes a scene filled with celestial beings: the air is pervaded by the holy scent of divine garlands, and the gods’ ornaments and regalia—jewels, parasols, garments, garlands, and fans—are clearly visible.