Shloka 7
Uttara–Arjuna Saṃvāda and the Re-Arming of Gāṇḍīva
Virāṭa-parva, Adhyāya 40
सर्वायुधमहामात्र शत्रुसम्बाधकारकम् | सुवर्णविकृतं दिव्यं श्लक्ष्णममायतमव्रणम्,“सम्पूर्ण आयुधोंमें यह सबसे बड़ा है और शत्रुओंको विशेष पीड़ा देनेवाला है। यह सोनेको गलाकर बनाया हुआ, दिव्य, सुन्दर, विस्तृत तथा व्रणरहित (नित्य नूतन) है। यह भारीसे भारी भार वहन करनेमें समर्थ, भयंकर और देखनेमें मनोहर है। ऐसे ही युधिष्ठिर, भीम, अर्जुन तथा नकुल-सहदेवके भी सब धनुष प्रबल और सुदृढ़ हैं
sarvāyudha-mahāmātra śatru-sambādha-kārakam | suvarṇa-vikṛtaṃ divyaṃ ślakṣṇam amāyatam avraṇam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “นี่คืออาวุธอันยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาเครื่องศาสตราครบชุด เป็นสิ่งที่กดข่มศัตรูและก่อความทุกข์ยากเป็นพิเศษ แปรรูปจากทองคำที่หลอมแล้ว เป็นของทิพย์—ผิวเรียบ กว้าง และไร้ตำหนิ ดูประหนึ่งใหม่อยู่เสมอ รับแรงตึงอันหนักที่สุดได้; น่าเกรงขามในฤทธิ์ แต่ชวนชมในรูปโฉม เช่นเดียวกัน คันธนูของยุธิษฐิระ ภีมะ อรชุน และนกุล–สหเทวะ ก็ล้วนทรงพลังและสร้างอย่างมั่นคง”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of kṣātra-dharma: strength and readiness for battle must be matched with excellence, discipline, and worthy equipment. The ‘flawless’ weapon symbolizes preparedness and integrity—power that is controlled, purposeful, and aligned with rightful duty.
Vaiśampāyana describes an exceptional bow/weapon—divine, beautifully crafted, and terrifying in combat—and then notes that the Pandavas’ bows as well are strong and well-made, underscoring their latent martial capability even within the Virāṭa episode context.