Shloka 2
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
जगामावासमेवाथ सा तदा द्रुपदात्मजा | कृत्वा शौचं यथान्यायं कृष्णा सा तनुमध्यमा,वह अपने निवासस्थानपर गयी। उस समय सूक्ष्म कटिभागवाली ट्रुपदकुमारी कृष्णाने वहाँ यथायोग्य शौच-स्नान करके जलसे अपने शरीर और वस्त्र धोये तथा वह रोती हुई उस दुःखके निवारणका उपाय सोचने लगी--
vaiśampāyana uvāca |
jagāmāvāsam evātha sā tadā drupadātmajā |
kṛtvā śaucaṃ yathānyāyaṃ kṛṣṇā sā tanumadhyamā ||
ครั้นแล้ว กฤษณา (เทราปที) ธิดาแห่งทฺรุปทะ ผู้มีเอวอรชร ก็กลับไปยังที่พำนักของตน นางชำระกายตามธรรมเนียม แล้วร่ำไห้ครุ่นคิดหาหนทางระงับทุกข์ของตน
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in acute grief, one should not abandon propriety and discipline: Draupadī first performs śauca yathā-nyāyam (purification according to rule) and then turns to thoughtful, dharmic deliberation about a remedy, showing self-restraint and ethical clarity under pressure.
After the preceding distressing events, Draupadī returns to her residence. She performs the appropriate cleansing/purificatory acts and, while still crying, begins to consider what course of action could remove or address her suffering.