Shloka 3
दमयन्त्या वणिजां सार्थगमनम्, हस्तियूथविप्लवः, चेदिराजपुरप्रवेशश्च
Damayantī joins a caravan; elephant-herd catastrophe; entry into Cedi
बृहदश्च उवाच इति ब्रुवन् नलो राजा दमयन्तीं पुन: पुन: । सान्त्वयामास कल्याणीं वाससोअर्धेन संवृताम्,बृहदश्च मुनि कहते हैं--राजन्! आधे वस्त्रसे ढकी हुई कल्याणमयी दमयन्तीसे बार- बार ऐसा कहकर राजा नलने उसे सान्त्वना दी; क्योंकि वे दोनों एक ही वस्त्रसे अपने अंगोंको ढककर इधर-उधर घूम रहे थे। भूख और प्याससे थके-माँदे वे दोनों दम्पति किसी सभाभवन (धर्मशाला)-में जा पहुँचे
Bṛhadaśva uvāca: iti bruvan nalo rājā damayantīṃ punaḥ punaḥ | sāntvayāmāsa kalyāṇīṃ vāsaso 'rdhena saṃvṛtām ||
พราหมณ์พฤหทัศวะกล่าวว่า—เมื่อกล่าวเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พระราชานละก็ปลอบประโลมพระนางทมยันตีผู้เป็นสิริมงคล ซึ่งมีเพียงผ้าครึ่งผืนปกกายอยู่เนือง ๆ เพราะทั้งสองต้องใช้ผ้าผืนเดียวร่วมกันปิดบังร่าง แล้วพเนจรไปทั่ว; ครั้นอ่อนล้าด้วยความหิวและกระหาย คู่ครองนั้นจึงไปถึงศาลาสภา—ที่พักพิงของผู้เดินทาง (ธรรมศาลา) ในที่สุด.
बृहदश्च उवाच
Educational Q&A
Even in extreme deprivation, dharma expresses itself through compassion and steadfast responsibility: Nala does not abandon Damayantī emotionally, but repeatedly comforts her, modeling endurance, care, and dignity amid suffering.
Bṛhadaśva narrates that Nala, wandering in hardship with Damayantī and sharing a single cloth, keeps consoling her again and again; exhausted by hunger and thirst, they reach a public hall/shelter while continuing their difficult journey.