Shloka 13
दमयन्तीस्वयंवरः — देववेषधारणं, सत्यप्रार्थना, नलवरणम्
Damayantī’s Svayaṃvara: Divine Disguises, Truth-Vow, and Choosing Nala
एतस्मिन्नेव काले तु सुराणामृषिसत्तमौ । अटमानौ महात्मानाविन्द्रलोकमितो गतौ,इसी समय देवर्षिप्रवर महान् व्रतधारी महाप्राज्ञ नारद और पर्वत दोनों महात्मा इधरसे घूमते हुए इन्द्रलोकमें गये। वहाँ उन्होंने देवराजके भवनमें प्रवेश किया। उस भवनमें उनका विशेष आदर-सत्कार एवं पूजन किया गया
etasmineva kāle tu surāṇām ṛṣisattamau | aṭamānau mahātmānāv indralokam ito gatau ||
ในกาลนั้นเอง ฤๅษีผู้เลิศในหมู่เทวะสององค์ คือ นารทและปารวต ผู้มีมหาวรตและปรีชาญาณยิ่ง ได้จาริกจากที่นี่ไปสู่อินทรโลก ครั้นถึงแล้วจึงเข้าสู่พระนิเวศน์ของเทวราช และในวิมานนั้นทั้งสองได้รับการต้อนรับด้วยเกียรติยศเป็นพิเศษ พร้อมการบูชาอย่างสมควร
बृहदश्चव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the role of divine sages as carriers of insight and as agents within the cosmic order; their movement to Indra’s realm implies that events in the human world are mirrored and guided by higher, dharmic oversight.
Two eminent divine sages, understood in context as Nārada and Parvata, are roaming and then proceed from the earthly sphere to Indraloka, setting up a scene in which they are received in Indra’s domain and honored.