दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् । वहन्ति य॑ नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम्,वायुके समान वेगशाली दस हजार श्वेत-पीत रंगवाले घोड़े नेत्रोंमें चकाचौंध पैदा करनेवाले उस दिव्य मायामय रथको वहन करते थे
daśavāji-sahasrāṇi harīṇāṁ vātaraṁhasām | vahanti yaṁ netramuṣaṁ divyaṁ māyāmayaṁ ratham ||
ม้าหนึ่งหมื่นตัวผู้ว่องไวประหนึ่งลม สีด่างขาวปนเหลือง กำลังเทียมลากราชรถทิพย์อันเรืองรองนั้น—รถซึ่งสำเร็จด้วยมายา น่าอัศจรรย์ยิ่ง และทำให้สายตาพร่าไปด้วยแสง
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the contrast between outward magnificence and inner truth: dazzling, māyā-made splendor can accompany events, but ethical worth (dharma) is not established by spectacle; it is established by intention and right conduct.
Vaiśampāyana describes a celestial, wondrous chariot being drawn by ten thousand wind-swift, dappled horses, emphasizing its extraordinary radiance and supernatural construction.