Shloka 33
Lokapāla-samāgamaḥ—Arjuna Receives Astras from the World-Guardians
Book 3, Chapter 42
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया । तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै,वहाँ स्वर्गके निवासी अपने पुण्यकर्मोसे प्राप्त हुई अपनी ही प्रभासे प्रकाशित होते हैं। यहाँ प्रकाशमान तारोंके रूपमें जो दूर होनेके कारण दीपककी भाँति छोटे और बड़े प्रकाशपुंज दिखायी देते हैं, उन सभी प्रकाशमान स्वरूपोंको पाण्डुनन्दन अर्जुनने देखा। जो अपने-अपने अधिष्ठानोंमें अपनी ही ज्योतिसे देदीप्यमान हो रहे थे। उन लोकोंमें वे सिद्ध राजर्षि वीर निवास करते थे, जो युद्धमें प्राण देकर वहाँ पहुँचे थे
svayaiva prabhayā tatra dyotante puṇya-labdhayā | tārā-rūpāṇi yānīha dṛśyante dyutimanti vai ||
ที่นั่นชาวสวรรค์ส่องประกายด้วยรัศมีของตนเอง อันได้มาจากบุญกุศลของตน สิ่งที่แลเห็นจากที่นี่เป็นดุจดวงดาวสุกสว่าง—เป็นจุดเล็กบ้างใหญ่บ้างในระยะไกล—แท้จริงคือเหล่าสัตว์ทิพย์ผู้รุ่งเรืองนั้น แต่ละตนสถิตในฐานะของตนและเปล่งรัศมีด้วยตนเอง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical causality: heavenly brilliance is the result of puṇya—merit earned through righteous action. Radiance is portrayed as self-manifesting and deserved, reinforcing the Mahābhārata’s emphasis that one’s deeds shape one’s destiny and status in higher realms.
Vaiśampāyana describes a vision of the heavenly realm in which its residents appear as star-like points of light. From a distance they look like luminous clusters, but they are beings shining by their own merit-born radiance, which Arjuna is able to behold.