Shloka 7
तस्मिन् प्रतिवसन्तस्ते यत् प्रापु: कुरुसत्तमा: । वने क्लेशं सुखोदर्क तत् प्रवक्ष्यामि ते शूणु,राजन! उस वनमें रहते हुए उन कुरुश्रेष्ठ पाण्डवोंने जो भविष्यमें सुख देनेवाला क्लेश उठाया, उसका वर्णन करता हूँ, सुनो--
tasmin prativasantas te yat prāpuḥ kurusattamāḥ | vane kleśaṃ sukhodarka tat pravakṣyāmi te śṛṇu, rājan ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา โปรดสดับเถิด เราจักเล่าถึงความลำบากที่เหล่าปาณฑพ—ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์กุรุ—ต้องประสบเมื่อพำนักอยู่ในป่านั้น ความลำบากซึ่งภายหลังจักสุกงอมเป็นผลแห่งความสุข”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames suffering as potentially purposeful: hardships borne with steadiness can mature into future well-being. Ethically, it highlights endurance and dharmic resilience—accepting trials without abandoning right conduct, trusting that outcomes unfold over time.
The narrator Vaiśampāyana addresses the king and announces a forthcoming account of the Pāṇḍavas’ experiences in the forest—specifically the difficulties they faced during exile, described as pains that would later yield happiness.