Shloka 9
इदमत्यद्भुतं भीरु यतो जातो5स्मि भाविनि । दृष्टवान् देवगर्भो5यं मन्येडस्माकमुपागतः,'भीरु! भाविनि! जबसे मैं पैदा हुआ हूँ, तबसे आज ही मैंने ऐसा अद्भुत बालक देखा है। मैं समझता हूँ, यह कोई देवबालक ही हमें भाग्यवश प्राप्त हुआ है
vaiśampāyana uvāca |
idam atyadbhutaṃ bhīru yato jāto 'smi bhāvini |
dṛṣṭavān devagarbho 'yaṃ manye 'smākam upāgataḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เขากล่าวว่า “โอ้หญิงผู้หวาดหวั่น โอ้ภรรยาผู้อ่อนโยน ตั้งแต่ข้าเกิดมา ข้ายังไม่เคยเห็นสิ่งใดอัศจรรย์เท่านี้ ข้าเชื่อว่าเด็กนี้เป็นผู้ถือกำเนิดจากเทวะ และมาถึงเราด้วยอำนาจแห่งโชคชะตา”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s recurring idea that extraordinary events—especially the appearance of an exceptional child—may signal divine providence (daiva) at work, inviting reverence, careful discernment, and ethical responsibility toward what has been entrusted to one’s care.
The speaker expresses astonishment at seeing an unusually wondrous child, addressing a woman as “bhīru” and “bhāvini,” and concludes that the child seems divinely originated and has come to them by destiny.