Shloka 7
तरुणादित्यसंकाशं हेमवर्मधरं तथा । मृष्टकुण्डलयुक्तेन वदनेन विराजता,वह बालक प्रातःकालीन सूर्यके समान तेजस्वी था। उसने अपने अंगोंमें स्वर्णमय कवच धारण कर रखा था। उसका मुख कानोंमें पड़े हुए दो उज्ज्वल कुण्डलोंसे प्रकाशित हो रहा था
taruṇādityasaṅkāśaṃ hemavarmadharaṃ tathā | mṛṣṭakuṇḍalayuktena vadanena virājatā ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เด็กน้อยนั้นส่องประกายดุจสุริยะอ่อนแห่งยามอรุณ เขาสวมเกราะทองคำ และพักตร์ของเขายิ่งเรืองรองด้วยตุ้มหูอันสุกใสขัดเงา ที่ห้อยอยู่ข้างหูทั้งสอง
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes how outward signs—radiance, protective armor, and auspicious ornaments—can function in epic narrative as indicators of inner excellence, destiny, or divine favor. Ethically, it suggests that true worth is often signaled through qualities that inspire reverence and responsibility, not mere ornamentation.
The narrator Vaiśampāyana describes the striking appearance of a boy: he is radiant like the morning sun, clad in golden armor, and his face is illuminated by bright earrings. This descriptive portrait prepares the listener to recognize the figure as extraordinary and significant to the unfolding events.