तदनन्तर जब एक वर्ष पूरा हो गया और पृथाके प्रति वात्सल्य स्नेह रखनेवाले जपकर्ताआओंमें श्रेष्ठ ब्राह्मण दुर्वासाजीने उसकी सेवामें कोई त्रुटि नहीं देखी, तब वे प्रसन्नचित्त होकर पृथासे इस प्रकार बोले--“भद्रे! मैं तुम्हारी सेवासे बहुत प्रसन्न हूँ। शुभे! कल्याणि! तुम मुझसे ऐसे वर माँगो, जो यहाँ दूसरे मनुष्योंके लिये दुर्लभ हों और जिनके कारण तुम संसारकी समस्त सुन्दरियोंको अपने सुयशसे पराजित कर सको” || १२-- १४ || कुन्त्युवाच कृतानि मम सर्वाणि यस्या मे वेदवित्तम । त्वं प्रसन्न: पिता चैव कृतं विप्र वरैर्मम,कुन्ती बोली--वेदवेत्ताओं में श्रेष्ठ! जब मुझ सेविकाके ऊपर आप और पिताजी प्रसन्न हो गये तब मेरी सब कामनाएँ पूर्ण हो गयीं। विप्रवर! मुझे वर लेनेकी आवश्यकता नहीं है
vaiśampāyana uvāca | tadanantaram yadā ekaṃ varṣaṃ paripūrṇaṃ babhūva, pṛthāyāṃ prati vātsalya-snehaṃ dadhatāṃ japakartṝṇāṃ śreṣṭho brāhmaṇo durvāsāḥ tasyāḥ sevāyāṃ kiñcid api doṣaṃ na dadarśa | tataḥ sa prasannacitto bhūtvā pṛthām evam uvāca— “bhadre! ahaṃ tava sevayā bahu prasannaḥ | śubhe! kalyāṇi! tvam mattaḥ tādṛśān varān vṛṇīṣva ye ’tra anyamanuṣyebhyo durlabhāḥ syuḥ, yaiś ca tvaṃ sva-suyaśasā jagataḥ sarvāḥ sundarīḥ parājetuṃ śaknuḥ” || kuntī uvāca | kṛtāni mama sarvāṇi, yasya me vedavittama | tvaṃ prasannaḥ pitā caiva, kṛtaṃ vipra-varair mama | na me vara-grahaṇe prayojanam asti ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ครั้นเมื่อกาลล่วงครบหนึ่งปีแล้ว พราหมณ์ทุรวาสา—ผู้เลิศในชปะและตบะ และมีความเอ็นดูต่อปฤถา—ก็มิได้เห็นความบกพร่องใด ๆ ในการปรนนิบัติของนางเลย ครั้นแล้วท่านมีใจยินดี จึงกล่าวแก่ปฤถาว่า “โอ้ภัทรา ผู้เป็นมงคล! เราพอใจยิ่งนักด้วยการรับใช้ของเจ้า โอ้กัลยาณี! จงขอพรจากเราเถิด—พรอันมนุษย์ในโลกนี้ได้มาโดยยาก—ด้วยพรนั้น เจ้าจักเหนือกว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ทั้งปวงด้วยเดชแห่งเกียรติยศของเจ้า” กุนตีกล่าวว่า “โอ้ผู้เลิศในหมู่ผู้รู้พระเวท! เมื่อท่านและบิดาของข้าพเจ้าพอพระทัยในตัวข้าพเจ้าแล้ว ความมุ่งหมายทั้งปวงของข้าพเจ้าก็สำเร็จสิ้น โอ้พราหมณ์ผู้ประเสริฐ! ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องขอพรใด ๆ”
वैशम्पायन उवाच
Sincere, faultless service and hospitality toward a worthy guest is treated as a form of dharma that naturally brings blessings; yet Kuntī models restraint and humility by not demanding rewards, valuing the satisfaction of elders and the completion of duty over personal gain.
After a year of Kuntī’s attentive service, the sage Durvāsā finds no lapse and offers her rare boons. Kuntī replies that her desires are already fulfilled because Durvāsā and her father are pleased, so she does not ask for any boon.