Shloka 963
उच्छ्ित्य बाहू दुःखार्त: सुस्वरं प्रसरोद ह । मार्कण्डेयजी कहते हैं--युधिष्ठटिर! यों कहकर धर्मात्मा, गुरुभक्त एवं गुरुजनोंके प्रिय सत्यवान् दोनों बाँहें ऊपर उठाकर दुःखसे आतुर हो फ़ूट-फूटकर रोने लगे
ucchitya bāhū duḥkhārtaḥ susvaraṃ prasarod ha |
มารกัณฑยะกล่าวว่า “โอ้ ยุธิษฐิระ ครั้นกล่าวดังนี้แล้ว สัตยวานผู้ทรงธรรม ผู้ภักดีต่อครู และเป็นที่รักของเหล่าผู้อาวุโส ก็ยกแขนทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ แล้วคร่ำครวญด้วยความโศกเศร้า ร้องไห้เสียงดังอย่างสุดกลั้น”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Even a dharmic and disciplined person may be shaken by grief; the passage highlights the human reality of sorrow while underscoring Satyavān’s virtues—truthfulness, reverence for elders, and loyalty to teachers—as ethical foundations that remain intact even amid emotional collapse.
Mārkaṇḍeya recounts to Yudhiṣṭhira that Satyavān, after speaking, lifts both arms upward and cries out loudly, overcome by distress—an outward sign of intense lament within the story’s unfolding crisis.