Shloka 193
सेनां तवेमां हतसर्वयोधां विक्षोभितां द्रक्ष्यसि पाण्डुपुत्रै: । (अरे मूढ!) रत्नोंसे लदी हुई नाव जैसे समुद्रके बीचमें जाकर किसी मगरमच्छकी पीठसे टकराकर टूट जाती है, उसी प्रकार पाण्डवलोग आज तेरे समस्त सैनिकोंका संहार करके तेरी इस सारी सेनाको छिलन्न-भिन्न कर डालेंगे और तू अपनी आँखोंसे यह सब कुछ देखेगा
senāṁ tavemāṁ hata-sarva-yodhāṁ vikṣobhitāṁ drakṣyasi pāṇḍuputraiḥ |
เจ้าจะได้เห็นกองทัพของเจ้า—เมื่อเหล่านักรบทั้งปวงถูกสังหารสิ้น—ถูกบุตรแห่งปาณฑุเขย่าคลอนจนอลหม่านและแตกกระจาย. ดุจเรือที่บรรทุกแก้วแหวนรัตนามากมาย ครั้นถึงกลางมหาสมุทรกลับชนสันหลังจระเข้แล้วแตกเป็นเสี่ยง ๆ ฉันใด; ปาณฑพทั้งหลายก็จักทำลายทหารของเจ้าทั้งหมด ฉีกกองทัพของเจ้าให้ย่อยยับฉันนั้น และเจ้าจักเห็นเหตุการณ์นั้นด้วยตาของตนเอง.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral logic of consequence: an army founded on wrongful intent and sustained by adharma is destined for collapse. It frames destruction not merely as military defeat but as the inevitable outcome of ethical disorder, which the wrongdoer must finally confront directly.
Vaiśampāyana delivers a forewarning to an addressed opponent: the Pāṇḍavas will kill the warriors and throw the entire host into chaos, and the addressee will personally witness the ruin—likened (in the accompanying simile) to a richly laden boat shattering mid-ocean upon striking a crocodile.