Shloka 1
Yudhiṣṭhira’s Lament on Kāla and Daiva after Draupadī’s Recovery (आरण्यक पर्व, अध्याय २५७)
इस प्रकार श्रीमह्ा भारत वनपर्वके अन्तर्गत घोषयात्रापर्वमें दुर्योधनयज्ञसमारम्भविषयक दो सौ पचपनवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ २५५ ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठका १ श्लोक मिलाकर कुल २६ श्लोक हैं) अऑड हर (0) है षट्पज्चाशर्दाधेकद्विशततमो< ध्याय: दुर्योधनके यज्ञका आरम्भ एवं समाप्ति वैशम्पायन उवाच ततस्तु शिल्पिन: सर्वे अमात्यप्रवराश्न ये । विदुरश्न महाप्राज्ञो धार्तराष्ट्रे न्यवेदयन्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर समस्त शिल्पियों, श्रेष्ठ मन्त्रियों तथा परम बुद्धिमान् विदुरजीने दुर्योधनको सूचना दी--
vaiśampāyana uvāca | tatastu śilpinaḥ sarve amātya-pravarāś ca ye | viduraś ca mahāprājño dhārtarāṣṭre nyavedayan |
ดังนี้ บทที่สองร้อยห้าสิบห้าแห่งมหาภารตะ ในวนปรรพะ ตอนโฆษยาตรา ว่าด้วยการเริ่มประกอบยัญของทุรโยธนะ จบลงเพียงนี้. ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ต่อมา ช่างทั้งปวง พร้อมด้วยอำมาตย์ผู้เป็นหัวหน้า และวิทุระผู้ทรงปัญญายิ่ง ได้กราบทูลเรื่องนั้นแก่โอรสแห่งธฤตราษฏระ คือทุรโยธนะ.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Competence and authority (artisans and ministers) can efficiently serve a ruler’s projects, but the presence of Vidura highlights that wise counsel should guide power; otherwise, administrative success may still support ethically compromised intentions.
After the preceding episode, the craftsmen and leading ministers, together with Vidura, go and formally inform Duryodhana about the relevant arrangements/news, signaling the organized commencement of his undertaking (connected with the yajña narrative thread).