Shloka 25
Mudgalasya Svarga-nirvedaḥ
Mudgala’s Disenchantment with Heaven
तस्मिन् गते कौरवेये कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिर:,दुर्योधनके चले जानेपर द्विजातियोंसे प्रशंसित होते हुए भाइयोंसहित वीर कुन्तीनन्दन युधिष्ठिर वहाँके समस्त तपस्वी मुनियोंसे घिरे रहकर देवताओंके बीचमें बैठे हुए इन्द्रकी भाँति शोभा पाने और प्रसन्नतापूर्वक द्वैतवनमें विहार करने लगे
tasmin gate kauraveye kuntīputro yudhiṣṭhiraḥ, duryodhanake cale jānepar dvijātibhiḥ praśaṃsite hūe bhrātṛbhiḥ sahitaḥ vīraḥ kuntīnandanaḥ yudhiṣṭhiraḥ tatra samastatapasvīmunibhiḥ parivṛtaḥ san devatānāṃ madhye niṣaṇṇena indreṇa iva śobhāṃ prāpya prasannatayā dvaitavane vihartuṃ pracakrame
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— เมื่อกุมารแห่งกุรุจากไปแล้ว ยุธิษฐิระโอรสกุนตี ผู้ได้รับสรรเสริญจากเหล่าทวิชะและมีพี่น้องร่วมอยู่ด้วย ยังคงประทับท่ามกลางหมู่มุนีผู้บำเพ็ญตบะทั้งปวง เขาส่องประกายดุจพระอินทร์ท่ามกลางหมู่เทวะ และด้วยจิตสงบผ่องใสก็เสด็จดำเนินและพำนักในป่าทไวตะอย่างรื่นรมย์
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when provoked or humiliated, the dharmic ruler preserves dignity through restraint and serenity. Yudhiṣṭhira’s being praised by the learned and surrounded by sages highlights that moral authority and inner calm—not aggression—are the true marks of kingship.
After the Kaurava prince (Duryodhana) departs and the disturbance subsides, Yudhiṣṭhira remains in the Dvaita forest with his brothers. He is honored by the twice-born and sits among ascetic sages, described as shining like Indra among the gods, and then continues to dwell and roam peacefully in the forest.