Shloka 6
सत्यभामया द्रौपद्याश्वासनम्
Satyabhāmā’s Consolation of Draupadī
स शैलं मानसं गत्वा ध्यायन्नर्थमिदं भृशम् | शुश्रावार्तस्वरं घोरमथ मुक्त स्त्रिया तदा,इसी बातका बार-बार विचार करते हुए इन्द्र मानसपर्वतपर गये। वहाँ उन्हें एक स्त्रीके मुखसे निकला हुआ भयंकर आर्तनाद सुनायी दिया
sa śailaṃ mānasaṃ gatvā dhyāyann artham idaṃ bhṛśam | śuśrāvārta-svaraṃ ghoraṃ atha muktaḥ striyā tadā ||
ครั้นไปยังภูเขามานสะ แล้วครุ่นคิดเรื่องนั้นอย่างหนัก ในขณะนั้นเองเขาได้ยินเสียงคร่ำครวญอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งเปล่งออกมาจากสตรีผู้หนึ่ง
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma as responsiveness: intense reflection must yield to compassionate action when suffering is heard. A righteous person treats another’s distress as an immediate moral summons.
After reaching the Mānasā mountain and repeatedly thinking over a certain matter, the protagonist hears a terrifying cry of anguish from a woman, signaling a new incident that demands attention and intervention.