Shloka 32
Dharma-vyādha on Parental Worship
Pitṛ-mātṛ-śuśrūṣā as Paramadaivata
पुत्रत्वमधिगच्छाव तव चापि सुलोचन । वर एष वृतो देव तद् विद्धि सुरसत्तम
putratvam adhigacchāva tava cāpi sulocana | vara eṣa vṛto deva tad viddhi surasattama ||
มารกัณฑยะกล่าวว่า “โอ้ ผู้มีเนตรงาม เราทั้งสองได้บรรลุฐานะเป็นบุตรของท่านแล้ว โอ้ เทวะ พรที่เลือกไว้ก็คือสิ่งนี้—จงทราบเถิด โอ้ ผู้ประเสริฐในหมู่สุระ”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and narrative weight of a boon: rather than seeking power or wealth, the chosen blessing is relational and dharmic—being accepted as sons—emphasizing the sanctity of lineage, responsibility, and divinely sanctioned bonds.
Mārkaṇḍeya reports to a divine being that the requested boon has been selected: the speakers have obtained sonship in relation to the addressed figure, and he asks the god—praised as the best among the celestials—to recognize this chosen boon.