Shloka 19
Dharma-vyādha on Parental Worship
Pitṛ-mātṛ-śuśrūṣā as Paramadaivata
दीप्यमानं श्रिया राज॑स्तेजसा वपुषा तथा । हलक 2 श्शनम्,राजन! वे अपनी कान्ति और तेजसे उद्दीप्त हो रहे थे। शरीरसे वे सहस्रों सूर्योके समान प्रकाशित होते थे। उनकी झाँकी अद्भुत और अनुपम थी
dīpyamānaṃ śriyā rājas tejasā vapuṣā tathā | sahasra-sūrya-samaprakhyaṃ śarīreṇa babhau saḥ | tasya darśanam adbhutam anupamaṃ ca rājan ||
มารกัณฑेयกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา เขาเรืองรองด้วยศรีอันเป็นมงคล—สว่างไสวด้วยเดชานุภาพ พลัง และรัศมีแห่งกาย รูปของเขาเปล่งประกายประหนึ่งดวงอาทิตย์นับพัน การได้เห็นนั้นน่าอัศจรรย์ หาใดเสมอเหมือนไม่”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
True greatness is marked not merely by outward beauty but by tejas—inner power and moral-spiritual radiance—so compelling that it inspires reverence and self-restraint in the beholder.
Mārkaṇḍeya describes to the king a majestic figure whose splendor and energy are so intense that his body appears to shine like a thousand suns; the emphasis is on the extraordinary, incomparable vision (darśana).