Shloka 13
Dharma-vyādha on the Subtlety of Dharma, Karma, and the Continuity of the Jīva (Āraṇyaka-parva 200)
भवन्ति चात्र श्लोका:-- दिवं स्पृशति भूमिं च शब्द: पुण्यस्य कर्मण: । यावत् स शब्दो भवति तावत् पुरुष उच्यते,“इस विषयमें ये श्लोक हैं--'जबतक मनुष्यके पुण्यकर्मका शब्द भूलोक और देवलोकका स्पर्श करता है, जबतक दोनों लोकोंमें उसकी कीर्ति बनी रहती है, तभीतक वह पुरुष स्वर्गलोकका निवासी बताया जाता है
bhavanti cātra ślokāḥ— divaṃ spṛśati bhūmiṃ ca śabdaḥ puṇyasya karmaṇaḥ | yāvat sa śabdo bhavati tāvat puruṣa ucyate |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ในเรื่องนี้มีคาถากล่าวไว้ว่า ‘เสียง (คือกิตติศัพท์) แห่งกรรมอันเป็นบุญย่อมแตะต้องทั้งแผ่นดินและสวรรค์ ตราบใดที่เสียงนั้นยังดำรงอยู่ ตราบนั้นผู้นั้นย่อมถูกกล่าวว่าเป็นผู้พำนักอยู่ในสวรรค์’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Meritorious action creates enduring renown that spans both the human and divine spheres; as long as that good fame lasts, a person is regarded as ‘living in heaven’—i.e., sustained by honored remembrance and the moral fruit of virtue.
Vaiśaṃpāyana introduces a traditional gnomic verse (śloka) to support the discussion, emphasizing how virtuous deeds generate a reputation that reaches earth and heaven and thereby defines a person’s lasting status.