Shloka 7
धर्मव्याधोपदेशः
Dharma-vyādha’s Instruction on Śiṣṭācāra and Dharma
स्वाध्यायेन कर्शितं ब्रह्माचारिणं_ मां विद्धि | तपसा दमेन युक्तमाचार्यस्याप्रतिकूलभाषिणम् | एवं युक्तमपापं मां विद्धि,“मुझे ब्रह्मचारी समझिये। मैंने वेदोंका स्वाध्याय करते हुए अपने शरीरको दुर्बल किया है। मैं तपस्वी और जितेन्द्रिय हूँ। आचार्यके प्रतिकूल कभी कोई बात नहीं करता। इस प्रकार मुझे योगयुक्त और निष्पाप जानिये
svādhyāyena karśitaṁ brahmacāriṇaṁ māṁ viddhi | tapasā damena yuktaṁ ācāryasyāpratikūlabhāṣiṇam | evaṁ yuktam apāpaṁ māṁ viddhi |
มารกัณฑยะกล่าวว่า “จงรู้เถิดว่าเราคือพรหมจารี ผู้ซูบผอมด้วยการสวดทบทวนพระเวท (สวาธยายะ) อย่างไม่ขาดสาย เราประกอบด้วยตบะและการข่มใจ และไม่เคยกล่าววาจาขัดต่ออาจารย์ ดังนั้นจงเข้าใจว่าเราเป็นผู้มั่นคงในวินัยแห่งโยคะและปราศจากบาป”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Ethical authority is grounded in disciplined practice: sustained Vedic study (svādhyāya), austerity (tapas), self-restraint (dama), and respectful, non-oppositional speech toward one’s teacher. These together are presented as marks of purity and yogic steadiness.
Mārkaṇḍeya identifies and legitimizes himself by describing his ascetic student-life and conduct—emphasizing celibacy, rigorous study, controlled senses, and deference to his preceptor—so that the listener accepts him as a trustworthy, sinless speaker.