Shloka 14
Kailāsa-darśana, Badarī-vāsa, and Sarasvatī–Dvaitavana Transition (कैलासदर्शन–बदरीवास–सरस्वतीद्वैतवनगमनम्)
त एते मुदिता राजन्नवध्या: सर्वदैवतै: निवसन्त्यत्र राजेन्द्र गतोद्वेगा निरुत्सुका:,राजन! ये वे ही दानव हैं, जो सम्पूर्ण देवताओंसे अवध्य रहकर उद्वेग तथा उत्कण्ठासे रहित हो यहाँ प्रसन्नतापूर्वक निवास करते हैं
ta ete muditā rājann avadhyāḥ sarvadaivataiḥ | nivasanty atra rājendra gatodvegā nirutsukāḥ ||
อรชุนกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา! ทานพเหล่านี้เองพำนักอยู่ที่นี่ด้วยความยินดี. พวกเขาเป็นผู้มิอาจถูกสังหารได้โดยเหล่าเทวะทั้งปวง; และข้าแต่ราชาแห่งราชา พวกเขาอยู่ที่นี่โดยปราศจากความกระวนกระวาย และไร้ความร้อนรนแห่งความใคร่ปรารถนา.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary power (being “unslayable even by the gods”) can produce outward calm—freedom from fear and restless desire—yet this calm is ethically ambiguous: fearlessness grounded in boons or brute power is not the same as dharmic serenity grounded in self-restraint and right conduct.
Arjuna identifies certain Dānavas and reports their condition to the king he is addressing: they reside in that place happily, confident because they cannot be killed by the gods, and therefore remain unperturbed and without anxious anticipation.