हिरण्यपुरवर्णन–रौद्रास्त्रप्रयोगः
Hiraṇyapura Described and the Deployment of the Raudra Weapon
आयसैश्व महाशूलैर्गदाभिमुसलैरपि । पट्टिशै: करवालैश्व रथचक्रैश्न भारत,भारत! तदनन्तर निवातकवचनामक सभी दैत्य आभूषणोंसे विभूषित हो भाँति- भाँतिके कवच धारण किये, हाथोंमें विचित्र आयुध लिये, लोहेके बने हुए बड़े-बड़े शूल, गदा, मुसल, पट्टिश, करवाल, रथ-चक्र, शतघ्नी (तोप), भुशुण्डि (बंदूक) तथा रत्नजटित विचित्र खड़ग आदि लेकर सहस्रोंकी संख्यामें नगरसे बाहर आये
āyasaiś ca mahāśūlair gadābhir musalair api | paṭṭiśaiḥ karavālaiś ca rathacakraiś ca bhārata ||
โอ ภารตะ พวกเขาออกมาพร้อมหอกใหญ่ทำด้วยเหล็ก กระบองและตะบอง ขวานศึกและดาบ ตลอดจนล้อรถศึก
अजुन उवाच
The verse primarily paints a martial tableau rather than stating a doctrine: it highlights how beings driven by pride and aggression marshal overwhelming weaponry, implying an ethical contrast between reliance on brute force and the higher discipline of righteous conduct (dharma) that should govern warfare.
Arjuna describes the opposing forces emerging armed with a wide array of weapons—iron spears, maces, clubs, axes, swords, and even chariot-wheels—signaling imminent battle and the formidable, weapon-heavy preparation of the daityas.