Shloka 149
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत लोमशतीर्थयात्राके प्रसंगमें कदलीवनके भीतर हनुमानजी और भीमसेनका संवादविषयक एक सौ उनचासवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṃ śrīmahābhārate vanaparvake antargata-lomaśatīrthayātrā-prasaṅge kadalīvanasya bhitare hanūmān-jī ca bhīmasenaś ca tayoḥ saṃvāda-viṣayaka ekaśata-ūnapañcāśattamo 'dhyāyaḥ samāptaḥ
ดังนี้ บทที่หนึ่งร้อยสี่สิบเก้าของวนปัรวะในศรีมหาภารตะ จบลง ในตอนการจาริกแสวงบุญของโลมศะ กล่าวถึงบทสนทนาระหว่างหนุมานกับภีมเสนภายในป่ากะดะลี โดยถ้อยคำปิดท้ายนี้เป็นเครื่องหมายแห่งความสิ้นสุดของตอนนั้น
भीम उवाच
Educational Q&A
As a chapter-colophon, the line chiefly marks closure, but it frames the preceding dialogue as a dharmic encounter: physical power is not an end in itself; it is to be disciplined by humility, reverence for the greater (elders and exemplars), and alignment with righteous purpose.
The text announces the completion of a chapter within Lomasa’s pilgrimage narrative in the Vana Parva, specifically the section describing the conversation between Hanumān and Bhīmasena inside the Kadali forest.