Shloka 3
Hanūmān’s Embrace, Counsel, and Promise to Amplify Bhīma’s Battle-Roar
Gandhamādana Continuation
अनुग्रहो मे सुमहांस्तृप्तिश्न तव दर्शनात् । एकं तु कृतमिच्छामि त्वयाद्य प्रियमात्मन:
anugraho me sumahāṁs tṛptiś ca tava darśanāt | ekaṁ tu kṛtam icchāmi tvayādya priyam ātmanaḥ ||
“พระคุณของท่านที่มีแก่ข้านั้นยิ่งใหญ่ และเพียงได้เห็นท่านข้าก็อิ่มเอมแล้ว กระนั้นก็ดี วันนี้ข้ายังใคร่ขอความกรุณาอีกประการหนึ่งจากท่าน—สิ่งที่เป็นที่รักยิ่งในดวงใจของข้า”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic etiquette: gratitude for kindness received (anugraha) and the respectful framing of a request. Satisfaction at a virtuous person’s presence (darśana) is acknowledged first, then a further plea is made without entitlement.
The narrator-speaker Vaiśampāyana expresses that merely seeing the addressed person has brought him great satisfaction and a sense of being favored, but he still asks that one more cherished request be granted that day.