Shloka 54
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
तमुवाच महातेजा: कपिलो मुनिपुड्भव: । ददानि तव भद्र ते यद् यत् प्रार्थयसेडनघ,तब मुनिश्रेष्ठ महातेजस्वी कपिलने अंशुमान्से कहा--“अनघ! तुम्हारा कल्याण हो। तुम जो कुछ माँगते हो वह सब तुम्हें दूँगा। तुममें क्षमा, धर्म और सत्य सब कुछ प्रतिष्ठित है। तुम-जैसे पौत्रको पाकर राजा सगर कृतार्थ हैं और तुम्हारे पिता तुम्हींसे वस्तुतः पुत्रवान् हैं
tam uvāca mahātejāḥ kapilo munipuṅgavaḥ | dadāni tava bhadra te yad yat prārthayase 'nagha ||
แล้วกปิลมุนีผู้มีเดชยิ่ง ผู้เป็นยอดแห่งฤๅษี กล่าวแก่เขาว่า “โอ้ผู้ปราศจากมลทิน ขอความสวัสดีจงมีแก่เจ้า สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เจ้าปรารถนา เราจักประทานให้ทั้งหมด”
सगर उवाच
Educational Q&A
A boon is portrayed as ethically grounded: the sage’s readiness to grant requests is linked to the petitioner’s blamelessness and established virtues—truth, dharma, and forbearance—implying that spiritual authority responds most readily to righteous character and intent.
Kapila, the powerful sage, addresses Aṃśumān and promises to grant whatever he asks. The moment sets up a boon-granting dialogue in which Aṃśumān’s moral qualities are acknowledged, connecting the forthcoming request to a framework of dharma rather than mere desire.