Shloka 1
अध्याय ६६: संजयेन जनार्दन-प्रभाववर्णनम्
Sañjaya on Janārdana’s Decisive Sovereignty
/ अपन प्रात बछ। अकाल सप्तषष्टितमो< ध्याय: धृतराष्ट्रके पास व्यास और गान्धारीका आगमन तथा व्यासजीका संजयको और अर्जुनके सम्बन्धमें कुछ आदेश वैशम्पायन उवाच दुर्योधने धार्तराष्ट्रे तद् वचो नाभिनन्दति । तृष्णीम्भूतेषु सर्वेषु समुत्तस्थुर्नरर्षभा:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! धृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधनने जब श्रीकृष्ण और अर्जुनके उस कथनका कुछ भी आदर नहीं किया और सब लोग चुप्पी साधकर रह गये, तब वहाँ बैठे हुए समस्त नरश्रेष्ठ भूपालगण वहाँसे उठकर चले गये
vaiśampāyana uvāca | duryodhane dhārtarāṣṭre tad vaco nābhinandati | tṛṣṇīmbhūteṣu sarveṣu samuttasthur nararṣabhāḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า: ข้าแต่ชนเมชยะ! เมื่อทุรโยธนะ โอรสแห่งธฤตราษฏระ มิได้แสดงความยกย่องต่อถ้อยคำนั้นแม้แต่น้อย และเมื่อทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน เหล่านรผู้ประเสริฐ—บรรดาพระราชาและผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้น—ก็ลุกขึ้นแล้วจากไป
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Disregard for prudent counsel and respectful dialogue leads to social and moral isolation; when a leader refuses to honor reasonable words, collective deliberation collapses into silence, foreshadowing conflict and adharma.
In the royal assembly, Duryodhana does not welcome the message that has been spoken (in context, the diplomatic words associated with Kṛṣṇa and the Pāṇḍava side). Everyone becomes silent, and the eminent men present—kings and nobles—stand up and leave.