Shloka 2
Chapter 61: Karṇa’s martial assurances and Bhīṣma’s strategic rebuttal in the Kuru assembly
मिथ्या प्रतिज्ञाय मया यदस्त्रं रामात् कृतं ब्रह्ममयं पुरस्तात् | विज्ञाय तेनास्मि तदैवमुक्त- स््ते नान्तकाले प्रतिभास्यतीति
mithyā pratijñāya mayā yad astraṃ rāmāt kṛtaṃ brahmamayaṃ purastāt | vijñāya tenāsmi tadaivam uktaḥ te nāntakāle pratibhāsyatīti |
“ข้าแต่พระราชา! กาลก่อนข้าพเจ้ากล่าวเท็จอ้างตนเป็นพราหมณ์ จึงได้เรียนอาวุธพรหมะจากรามะ (ปรศุรามะ) แต่เมื่อท่านรู้ความจริง ก็ตรัสในทันทีว่า— ‘ยามวาระสุดท้าย อาวุธพรหมะนี้จักไม่ผุดขึ้นในความทรงจำของเจ้า’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Power gained through falsehood carries an ethical cost: the very knowledge acquired by deceit becomes unreliable, failing at the decisive moment. The verse frames this as a moral law expressed through Paraśurāma’s curse—untruth undermines one’s own strength.
Karna recounts that he obtained instruction in the Brahmāstra from Paraśurāma by pretending to be a Brahmin. When Paraśurāma realized Karna’s true identity, he cursed him that, at the final crisis (the end-time), the Brahmāstra would not come to Karna’s memory.