Shloka 3
अध्याय 24 — संजयस्य शमोपदेशः
Sanjaya’s Counsel Toward Conciliation
पज्चालानामधिपं चैव वृद्ध धृष्टय्युम्नं पार्षत॑ याज्ञसेनिम् । सर्वे वाच॑ शृणुतेमां मदीयां वक्ष्यामि यां भूतिमिच्छन् कुरूणाम्,संजय बोला--मैं अजातशत्रु युधिष्ठिर, भीमसेन, अर्जुन, नकुल, सहदेव, भगवान् श्रीकृष्ण, सात्यकि, चेकितान, विराट, पांचालदेशके बूढ़े नरेश द्रुपद तथा उनके पुत्र पृषतवंशी धृष्टद्युम्नको भी आमन्त्रित करता हूँ। मैं कौरवोंकी भलाई चाहता हुआ जो कुछ कह रहा हूँ, मेरी उस वाणीको आप सब लोग सुनें
sañjaya uvāca | pāñcālānām adhipaṃ caiva vṛddhaṃ dhṛṣṭadyumnaṃ pārṣataṃ yājñasenim | sarve vācaṃ śṛṇutemāṃ madīyāṃ vakṣyāmi yāṃ bhūtim icchan kurūṇām ||
สัญชัยกล่าวว่า “ข้ายังขอเชิญเจ้าแห่งปัญจาลผู้ชรา คือทฺรุปทะ และโอรสของท่าน ปารษต ธฤษฏทยุมน์ (ยาชญเสนี) ด้วย ท่านทั้งหลายจงฟังถ้อยคำของข้าเถิด ด้วยปรารถนาความผาสุกและความรุ่งเรืองแก่เหล่ากุรุ ข้าจะกล่าวสิ่งที่เห็นว่าเป็นประโยชน์”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames speech as ethically accountable: one should speak with the intention of bhūti—welfare and flourishing—especially when addressing political conflict. It emphasizes counsel aimed at the common good rather than factional gain.
Sañjaya reports a summons/invitation that includes the Pāñcāla leadership—particularly the elder ruler Drupada and his son Dhṛṣṭadyumna—and announces that he will speak words intended for the welfare of the Kurus, setting a diplomatic, advisory tone in the lead-up to hostilities.