Shloka 16
Nahūṣa’s Fall Explained: Agastya’s Account to Indra (Śalya-narrated)
वाहान् कृत्वा वाहयसि तेन स्वर्गद्धितप्रभ: । ध्वंस पाप परिश्रष्ट: क्षीणपुण्यो महीतले
vāhān kṛtvā vāhayasi tena svargārddhitaprabhaḥ | dhvaṃsa pāpa pariśraṣṭaḥ kṣīṇapuṇyo mahītale ||
อคัสตยะกล่าวว่า “ด้วยการทำผู้อื่นให้เป็นผู้แบกหาม เจ้าจึงขับไสให้เขาลากไป; ด้วยกรรมนั้นรัศมีของเจ้าดูประหนึ่งถูกยกขึ้นสู่สวรรค์ แต่เป็นเพียงภาพลวงตา ครั้นผลกรรมสุกงอม เจ้าจักตกต่ำ—บาปเกาะกุมเจ้าไว้—และเมื่อบุญสิ้น เจ้าจักถูกเหวี่ยงลงสู่พื้นพิภพ”
अगस्त्य उवाच
Educational Q&A
Exploitation—treating others as mere instruments or beasts of burden—creates pāpa that eventually overpowers temporary prosperity. Even if one seems to rise (as if toward svarga), when puṇya is spent the person falls, bearing the moral consequence of the harm done.
Agastya delivers a moral warning: the act of forcing others to carry burdens and driving them is condemned. He frames the outcome in karmic terms—apparent elevation followed by downfall—highlighting that unethical gain cannot secure lasting honor or heavenly reward.