Shloka 21
Kuntī–Karṇa Saṃvāda: Lineage Disclosure and Appeal to Fraternal Dharma
“जब मैं पिताके घर रहती थी
yadāhaṃ pituḥ gṛhe vasāmi sma, tadā svasevayā bhagavantaṃ durvāsasam ārādhitavatī; sa ca me varaṃ dadau—mantroccāraṇapūrvakam āvāhane kṛte ahaṃ yathā-kāmaṃ yaṃ yaṃ devaṃ samīpam ānayituṃ śakṣyāmi. mama pitā kuntibhojaḥ māṃ mahad ādareṇa pālayām āsa. ahaṃ rājñaḥ antaḥpure duḥkhitahṛdayā mantrāṇāṃ balābalaṃ brāhmaṇavācaḥ śaktiṃ ca bahuvidhaṃ vicārayām āsaṃ.
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “เมื่อข้ายังอยู่ในเรือนบิดา ด้วยการปรนนิบัติ ข้าได้ทำให้ฤๅษีผู้ควรบูชา ทุรวาสะ พอพระทัย. ท่านประทานพรแก่ข้าว่า หากอัญเชิญด้วยการสาธยายมนตร์อย่างถูกต้อง ข้าสามารถเรียกเทพองค์ใดก็ตามที่ปรารถนาให้มาปรากฏต่อหน้า. บิดาของข้า กุนตีโภช ทรงยกย่องข้าอย่างยิ่ง. แต่เมื่ออยู่ในเขตในแห่งพระราชวัง ใจข้ากลับกระวนกระวาย ครุ่นคิดนานาประการถึงอานุภาพและขอบเขตของมนตร์ และถึงเดชานุภาพอันน่าเกรงขามแห่งวาจาพราหมณ์.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Extraordinary powers gained through devotion and ascetic grace (such as mantra-based invocation) demand ethical restraint and discernment. The passage highlights that sacred speech—mantra and a brahmin’s word—has real consequences, so one must reflect on its proper use and limits.
Kuntī recounts that while living in her father’s home she served the sage Durvāsā and received a boon enabling her to summon any deity by mantra-invocation. Though honored by Kuntibhoja and living in the palace inner quarters, she becomes inwardly uneasy and begins contemplating the potency and boundaries of mantras and the power of brahminical speech.