Shloka 25
स्वर्गे दुर्योधनदर्शनम् | Duryodhana Seen in Heaven
Triviṣṭapa
क्व नु ते पार्थिवान् ब्रद्मुन्नैतान् पश्यामि नारद । विराटद्रुपदौ चैव धृष्टकेतुमुखांश्व॒ तान्
vaiśaṃpāyana uvāca | kva nu te pārthivān brūhi munne tān na paśyāmi nārada | virāṭa-drupadau caiva dhṛṣṭaketumukhāṃś ca tān | śikhaṇḍinaṃ draupadeyāṃś ca sarvān durdharṣaṃ cābhimanyum api paśyituṃ icchāmi ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พราหมณ์ผู้ยิ่งใหญ่ โอ้นารท กษัตริย์เหล่านั้นอยู่ที่ใดเล่า? เรามิได้เห็นพวกเขาที่นี่ แล้ววิราฏะกับทฺรุปทะ และหมู่ชนที่มีธฤษฏเกตุเป็นผู้นำอยู่ที่ใด?”
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when death occurs under the banner of righteous duty (kṣatriya-dharma), the moral weight of loss remains. The epic underscores that dharma does not erase grief; it frames it, and the longing for reunion becomes part of the ethical aftermath of war.
The speaker addresses Nārada and asks where certain well-known warriors and kings are—Virāṭa, Drupada, Dhṛṣṭaketu and others, Śikhaṇḍin, Draupadī’s sons, and Abhimanyu—because he does not see them present and wishes to meet them.