Shloka 24
स्वर्गे दुर्योधनदर्शनम् | Duryodhana Seen in Heaven
Triviṣṭapa
धृष्टद्युम्नं सात्यकिं च धृष्टद्युम्नस्य चात्मजान् | येच शस्त्रैर्वधं प्राप्ता: क्षत्रधर्मेण पार्थिवा:
dhṛṣṭadyumnaṃ sātyakiṃ ca dhṛṣṭadyumnasya cātmajān | ye ca śastrair vadhaṃ prāptāḥ kṣatradharmeṇa pārthivāḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “(เราปรารถนาจะเห็น) ธฤษฏทยุมน์ สาตยกิ และบุตรทั้งหลายของธฤษฏทยุมน์ ตลอดจนบรรดากษัตริย์ผู้ถึงความตายด้วยอาวุธตามธรรมของกษัตริย์นักรบ เขาเหล่านั้นอยู่ที่ใด? เรามิได้เห็นเจ้าแผ่นดินเหล่านั้น ณ ที่นี้ เราปรารถนาจะได้พบกษัตริย์ทั้งปวงนั้น”
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames battlefield death within the ethical category of kṣatriya-dharma: those who fell by weapons while fulfilling the warrior’s duty are remembered as having met an ordained end, and the speaker’s concern is not vengeance but reunion and recognition of dharmic sacrifice.
In the Svargārohaṇa context, the speaker expresses a desire to see specific fallen allies—Dhṛṣṭadyumna, Sātyaki, and Dhṛṣṭadyumna’s sons—and, more broadly, the kings who died in the war according to the warrior code, asking where they are because they are not visible to him at that moment.