Shloka 15
Śānti Parva, Adhyāya 52 — Bhīṣma’s Humility Before Kṛṣṇa and the Granting of Boons
यच्च मामात्थ गाड़ेय बाणघातरुजं प्रति । गृहाणात्र वरं भीष्म मत्प्रसादकृतं प्रभो
yacca mām āttha gāḍeya bāṇaghātarujaṃ prati | gṛhāṇātra varaṃ bhīṣma matprasādakṛtaṃ prabho ||
โอ้ภีษมะ ผู้สืบสายกาฑิ! ข้าแต่ท่านผู้เป็นใหญ่ เรื่องความเจ็บปวดจากการถูกศรที่ท่านกล่าวนั้น จงรับพรนี้ ณ ที่นี่ ซึ่งข้าประทานด้วยความโปรดปรานของข้า
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even when one’s body is afflicted by severe pain, steadfastness in dharma is supported by divine grace; the verse frames suffering not as mere misfortune but as a condition in which spiritual resolve can be sustained and aided through a boon.
Vāyudeva addresses Bhīṣma, referring to Bhīṣma’s statement about the agony caused by arrow-wounds, and offers him a boon—explicitly described as arising from Vāyu’s favor—meant to respond to that suffering.