Shloka 36
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
तस्मात् पृथ्व्या: परित्राणं करिष्ये सम्भवं गत: । एवं स चिन्तयित्वा तु भगवान् मधुसूदन:,एभिम्मया निहन्तव्या दुर्विनीता: सुरारय: । “इसलिये मैं अवतार लेकर इस पृथ्वीकी रक्षा अवश्य करूँगा। ऐसा सोच-विचारकर भगवान् मधुसूदनने जगत्के लिये अवतार ग्रहण करनेके निमित्त अपने अनेक रूपोंकी सृष्टि की अर्थात् वाराह, नरसिंह, वामन एवं मनुष्यरूपोंका स्मरण किया। उन्होंने यह निश्चय किया था कि मुझे इन अवतारोंद्वारा उद्दण्ड दैत्योंका वध करना है
tasmat pṛthvyāḥ paritrāṇaṃ kariṣye sambhavaṃ gataḥ | evaṃ sa cintayitvā tu bhagavān madhusūdanaḥ, ebhirmayā nihantavyā durvinītāḥ surārayaḥ |
ฉะนั้น เราจักอุบัติลงเป็นอวตารเพื่อพิทักษ์ปฐพีโดยแน่นอน ครั้นดำริดังนี้แล้ว พระผู้เป็นเจ้า มธุสูทนะทรงปณิธานว่า ด้วยการปรากฏเป็นรูปเหล่านี้เอง จักต้องประหารศัตรูแห่งเทพผู้เกเรและไม่อยู่ในวินัยให้สิ้น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When disorder and oppression endanger the world, righteous power is justified as protective action: the divine ‘takes birth’ not for conquest but for safeguarding the earth and restoring discipline and cosmic order (dharma).
Vaiśampāyana narrates that Madhusūdana (Viṣṇu/Kṛṣṇa) reflects on the earth’s peril and resolves to incarnate, with the purpose of destroying the arrogant enemies of the gods who threaten the world’s stability.