Shloka 62
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
पुनरुत्तस्थतु: शीघ्रं रसानामालयात् तदा । ददृशाते च पुरुषं तमेवादिकरं प्रभुम्
punar uttasthatuḥ śīghraṃ rasānām ālayāt tadā | dadṛśāte ca puruṣaṃ tam evādikaraṃ prabhum ||
แล้วทั้งสองก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจากที่พำนักแห่งรสสารทั้งปวง ครั้นในขณะนั้นเอง เขาทั้งสองได้เห็นบุรุษองค์เดิม—ผู้เป็นผู้สร้างดั้งเดิมและพระผู้เป็นเจ้าอธิปไตย—ประทับยืนอยู่เบื้องหน้า
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse points beyond sensory or experiential ‘rasas’ to their source: after engaging with the realm of essences, one must rise and behold the primordial Lord (Puruṣa) as the first cause and true sovereign. Ethically, it supports detachment from enjoyment as an end in itself and reorientation toward the ultimate ground of reality.
Two figures (implied by the dual verbs) quickly rise from the ‘abode of rasas/essences’ and then see again the same supreme Person—described as the primal maker and lord—indicating a renewed encounter or recognition of the ultimate being after a prior experience or instruction.