Shloka 14
Nāga–Nāgabhāryā Saṃvāda: Varṇa-Dharma, Gṛhastha-Discipline, and Mokṣa-Self-Inquiry
Mahābhārata 12.347
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ । दंष्टाविलग्नांस्त्रीनू पिण्डान् विधाय सहसा प्रभु:
prāpte cāhnikakāle tu madhyadeśagate ravau | daṃṣṭāvilagnāṃs trīn piṇḍān vidhāya sahasā prabhuḥ ||
นารทกล่าวว่า—เมื่อถึงกาลแห่งกิจวัตรยามเที่ยง และสุริยะสถิต ณ กลางนภา พระผู้เป็นเจ้าก็ทรงปั้น “ปิณฑะ” สามก้อนโดยฉับพลันจากดินที่ติดอยู่กับงาของพระองค์ แล้วทรงปูหญ้ากุศะลงบนพื้น วางปิณฑะเหล่านั้นไว้บนหญ้ากุศะ และเพื่อพระประสงค์ของพระองค์เอง ทรงประกอบพิธีบูชาบรรพชนให้ครบถ้วนตามแบบแผน.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as disciplined observance: even a supreme being performs timely daily rites and honors the ancestors, teaching that power does not exempt one from ethical and ritual responsibility.
At midday, the Lord quickly forms three piṇḍa offerings from earth stuck to His tusks, lays kuśa grass on the ground, places the piṇḍas upon it, and performs the prescribed pitṛ-pūjā (ancestor rite) for His intended purpose.