Shloka 125
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
न्यस्यायुधानि विश्वेश जगतो हितकाम्यया । निरुक्तगम्य भगवान् चतुर्मुखने हाथ जोड़कर रुद्रदेवसे कहा--'प्रभो! समस्त लोकोंका कल्याण हो! विश्वेश्वरर आप जगत्के हितकी कामनासे अपने हथियार रख दीजिये ।।
nyasyāyudhāni viśveśa jagato hitakāmyayā | niruktagamyā bhagavān caturmukhaḥ | yad akṣaram athāvyaktam īśaṁ lokasya bhāvanam |
อรชุนกล่าวว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าแห่งสากลโลก เพื่อประโยชน์สุขของจักรวาล ขอพระองค์ทรงวางอาวุธเสียเถิด ข้าแต่ภควาน ผู้พึงรู้ได้ด้วยวาจาแห่งพระเวท (นิรุกตะ) ข้าแต่พระผู้มีสี่พักตร์—พระองค์นั้นคืออักษร ผู้ไม่ปรากฏรูป เป็นอีศวรและผู้ทรงค้ำจุนโลกทั้งหลาย…”
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ethical restraint: even divine or heroic power should be checked when the aim is the welfare of all beings. It also links right action to right understanding—recognizing the Imperishable, unmanifest Lord as the ultimate ground of the world encourages renunciation of violence and ego-driven force.
Arjuna addresses the supreme Lord (invoked with titles like Viśveśa and Īśa) and urges the laying down of weapons for the good of the world. The speech then turns toward metaphysical praise, invoking the Imperishable and unmanifest reality and addressing the four-faced deity (Caturmukha/Brahmā) as part of the devotional and doctrinal framing.