Shloka 114
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
भवत्यरोगो मतिमान् बलरूपसमन्वित: । आतुरो मुच्यते रोगाद् बद्धो मुच्येत बन्धनात्,जो प्रतिदिन इसे सुनता है और जो भगवानको नमस्कार करके एकाग्रचित्त हो सदा इसका पाठ करता है, वह बुद्धिमान, बलवान, रूपवान् तथा रोगरहित होता है। रोगी रोगसे और बँधा हुआ पुरुष बन्धनसे मुक्त हो जाता है
vaiśampāyana uvāca | bhavaty arogo matimān balarūpasamanvitaḥ | āturo mucyate rogād baddho mucyeta bandhanāt |
ผู้นั้นย่อมปราศจากโรค เป็นผู้มีปัญญา พร้อมด้วยกำลังและรูปงาม ผู้เจ็บป่วยย่อมพ้นจากโรค และผู้ถูกจองจำย่อมพ้นจากพันธนาการ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steady, reverent recitation with concentration—preceded by salutation to the Lord—is presented as a dharmic discipline whose fruit is the easing of suffering: it grants clarity of mind and vigor, and symbolically and literally ‘releases’ one from illness and bondage.
In Vaiśampāyana’s narration, this verse functions as a phalaśruti (statement of benefits), promising auspicious results to those who regularly listen to or recite the preceding teaching with devotion and one-pointed attention.