Shloka 7
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
ओड्कारमुद्गिरन् वकत्रात् सावित्रीं तदन््वयाम्,सबको वशमें रखनेवाले वे भगवान् नारायण हरि एक मुखसे तो ओड़्कार तथा उससे सम्बन्ध रखनेवाली गायत्रीका जप करते थे एवं अन्यान्य मुखोंसे चारों वेदों और उनके आरण्यकभागका गान कर रहे थे
oṃkāram udgiran vaktrāt sāvitrīṃ tad-anvayām, sarva-ko vaśaṃ meṃ rakhane-vāle te bhagavān nārāyaṇa hari eka mukhena tu oṃkāraṃ tathā tena sambandhaṃ rakhane-vālīṃ gāyatrīṃ japaṃ kurvanti sma, anyaiḥ mukhaiś ca caturo vedān teṣāṃ cāraṇyaka-bhāgaṃ ca gāyantaḥ sma
ภีษมะกล่าวว่า “จากพระโอษฐ์หนึ่ง พระผู้เป็นเจ้า นารายณะ หริ—ผู้ทรงนำสรรพสัตว์ทั้งปวงให้อยู่ในระเบียบอำนาจของพระองค์—ทรงเปล่งพยางค์ศักดิ์สิทธิ์ ‘โอม’ และทรงสาธยายสวิตรี (คายตรี) อันเนื่องด้วยโอม; และด้วยพระโอษฐ์อื่น ๆ พระองค์ทรงขับสาธยายพระเวททั้งสี่ พร้อมส่วนอารัณยกะไปพร้อมกัน”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse portrays Narayana as the fountainhead of Vedic wisdom: Om and the Savitri/Gayatri are not merely human compositions but expressions of the divine order. Ethical life (dharma) is supported by disciplined recitation, reverence for revelation, and alignment with the cosmic principle embodied by the Lord.
Bhishma describes a vision-like depiction of Narayana Hari with multiple mouths: one mouth utters Om and recites the Savitri/Gayatri, while the other mouths chant the four Vedas and their Aranyaka sections, emphasizing the Lord’s comprehensive mastery and the unity of Vedic tradition.