Shloka 95
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
गते मुनिवरे तस्मिन् कृते चापि प्रदक्षिणम् । दैवरातिर्नरपतिरासीनस्तत्र मोक्षवित्
gate munivare tasmin kṛte cāpi pradakṣiṇam | daivarātir narapatir āsīnas tatra mokṣavit ||
ภีษมะกล่าวว่า เมื่อได้เวียนประทักษิณาและถวายความเคารพส่งมุนีผู้ประเสริฐนั้นแล้ว ครั้นท่านจากไป พระราชาไทวราติผู้รู้โมกษะก็ยังประทับนั่งอยู่ ณ ที่นั้นด้วยความสงบมั่นคง
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal response to spiritual instruction: honoring the sage outwardly (pradakṣiṇā and respectful send-off) while embodying inner composure and dharmic conduct. A ruler’s greatness is measured not merely by power but by reverence for wisdom and orientation toward mokṣa.
After the foremost sage departs, King Daivarāti (Janaka) remains seated there; he is described as a knower of liberation. The moment marks the conclusion of an encounter with a sage and emphasizes Janaka’s steady, spiritually informed kingship.