Shloka 6
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
ततो मां भगवानाह वितरिष्यामि ते द्विज । सरस्वतीह वाग्भूता शरीर ते प्रवेक्ष्यति
tato māṁ bhagavān āha vitariṣyāmi te dvija | sarasvatīha vāgbhūtā śarīra te pravekṣyati ||
แล้วพระสุริยผู้เป็นภควานตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า “ดูก่อนทวิชะ เราจักประทานยชุรเวทแก่เจ้า ณ ที่นี้ พระสรัสวตีผู้เป็นรูปแห่งวาจาศักดิ์สิทธิ์จักเข้าสู่กายของเจ้า” ครั้นได้ฟังดังนั้น ข้าพเจ้าจึงอ้าปาก และพระแม่สรัสวตีก็เสด็จเข้าสู่ภายใน
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
Vedic knowledge is portrayed as a sacred trust granted through divine sanction; the recipient must be pure, receptive, and committed to responsible preservation and transmission, since true learning is inseparable from ethical discipline (dharma).
Yājñavalkya recounts that the Lord (identified in the accompanying prose as Sūrya) promises to bestow the Yajurveda; Sarasvatī, as embodied speech, enters his body—symbolizing the internalization of Vedic revelation and the awakening of authoritative sacred utterance.