Shloka 46
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
अक्षयत्वात् प्रजनने अजमत्राहुरव्ययम् अक्षयं पुरुष प्राहु: क्षयो हास्य न विद्यते
akṣayatvāt prajanane ajam atrāhur avyayam | akṣayaṃ puruṣaṃ prāhuḥ kṣayo hāsya na vidyate ||
เพราะแม้เข้าสู่ภาวะแห่งการเกิดก็ยังไม่เสื่อมสลาย บัณฑิตจึงเรียกอาตมันว่า “ไม่เกิด” และ “ไม่แปรผัน” เขาทั้งหลายประกาศว่าปุรุษะเป็นอักขยะ เพราะแท้จริงแล้วความเสื่อมและความพินาศไม่เคยมีแก่พระองค์
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The embodied condition does not imply that the true Self is born or destroyed. Because the Puruṣa is intrinsically imperishable (akṣaya) and unchanging (avyaya), the wise describe it as ‘unborn’ (aja) even while it appears in the cycle of birth.
In the Śānti Parva’s instruction on peace and liberation, Yājñavalkya expounds a metaphysical point: the inner Person/Self remains free from decay. This supports the broader ethical aim of Śānti Parva—cultivating fearlessness, restraint, and clarity through knowledge of the deathless Self.