Shloka 18
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
तच्छुत्वा सूंजयो वाक््यं पर्वतस्य महात्मन: । प्रसादयामास तदा नैतदेवं भवेदिति,महात्मा पर्वतका यह वचन सुनकर सूंजयने उन्हें प्रसन्न करनेकी चेष्टा करते हुए कहा --'ऐसा न हो। मुने! आपकी तपस्यासे मेरा पुत्र दीर्घजीवी होना चाहिये।” परंतु इन्द्रका ख्याल करके पर्वत मुनि कुछ नहीं बोले
tac chrutvā sūñjayo vākyam parvatasya mahātmanaḥ | prasādayāmāsa tadā naitad evaṁ bhaved iti |
ครั้นได้สดับถ้อยคำของฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ปรวตะแล้ว สูญชัยก็พยายามปลอบประโลมท่าน กล่าวว่า “ขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย พระมุนี ด้วยเดชตบะของท่าน บุตรของข้าพเจ้าควรมีอายุยืน” แต่เพราะคำนึงถึงพระประสงค์ของพระอินทร์ ฤๅษีปรวตะจึงนิ่งเงียบ
पर्वत उवाच
Educational Q&A
Human effort and merit (such as tapas) may seek to avert misfortune, yet the narrative underscores the limits of personal desire when set against divine ordinance; wisdom can also appear as silence when one recognizes a higher, unalterable will.
After Parvata speaks, Sūñjaya—anxious for his son—tries to placate the sage and requests that, through the sage’s austerity, his son become long-lived; Parvata, however, says nothing, remembering Indra’s role and intention.