Shloka 27
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
जब मनुष्यकी बुद्धि नष्ट हो जाती है, तब वह न्यायको नहीं देख पाता अर्थात् कर्तव्य और अकर्तव्यका निर्णय नहीं कर पाता है। इसलिये सुखका क्षय हो जानेपर प्रत्येक पुरुषको घोर तपस्या करनी चाहिये ।। यदिष्टं तत् सुख प्राहुर्द्धैष्यं दुःखमिहेष्यते । कृताकृतस्य तपस: फलं॑ पश्यस्व यादृशम्,जो अपनेको प्रिय जान पड़ता है, उसे सुख कहते हैं तथा जो मनके प्रतिकूल होता है, वह दुःख कहलाता है। तपस्या करनेसे सुख और न करनेसे दुःख होता है। इस प्रकार तप करने और न करनेका जैसा फल होता है, उसे तुम भलीभाँति समझ लो
yad iṣṭaṃ tat sukhaṃ prāhur dhaiṣyaṃ duḥkham iheṣyate | kṛtākṛtasya tapasaḥ phalaṃ paśyasva yādṛśam ||
ปราศรกล่าวว่า “สิ่งที่ปรารถนานั้นเรียกว่า ‘สุข’; ส่วนสิ่งที่ขัดต่อใจ ย่อมถือกันในโลกนี้ว่าเป็น ‘ทุกข์’ เพราะฉะนั้น จงเข้าใจให้แจ่มชัดว่า ผลที่เกิดจากตบะ—ทั้งเมื่อปฏิบัติและเมื่อทอดทิ้ง—เป็นเช่นไร เมื่อปัญญาวินิจฉัยของมนุษย์เสื่อมสลาย เขาย่อมไม่เห็นความยุติธรรม คือไม่อาจตัดสินได้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ; ดังนั้นเมื่อสุขเสื่อมถอย บุรุษพึงอาศัยตบะอันเข้มงวดและการสำรวมตน เพื่อให้ดุลยพินิจอันถูกต้องและความผาสุกกลับคืนมา”
पराशर उवाच
Educational Q&A
Happiness and suffering are framed in terms of what the mind finds agreeable or disagreeable, and the verse urges one to recognize the concrete consequences of practicing tapas (disciplined austerity) versus neglecting it—especially because loss of discernment makes one unable to judge duty and non-duty.
In Śānti Parva’s didactic setting, the sage Parāśara instructs his listener on ethical psychology: when intellect fails, moral vision is lost; therefore one should adopt rigorous self-discipline to regain clarity and secure well-being.